Voor War Child in Oeganda!

Image
Datum:
Categorie:
Marco
Al twintig jaar ben ik betrokken bij War Child als ambassadeur van deze mooie stichting. Mijn eerste reis was naar Kosovo, waar bijna geen kind was dat nog een grote broer of vader had, zo goed als alle mannen in het dorp waren uitgeroeid. Daar heb ik me voorgenomen en de kinderen ook beloofd, op elke zeepkist te klimmen om aandacht te vragen voor kinderen in oorlogssituaties. Nu, twintig jaar later, stap ik nog steeds op elke zeepkist en doe ik nog steeds mijn verhaal. Hun verhaal. En nee, daar stop ik niet mee. Niet zolang er kinderen lijden onder de gevolgen van een oorlog die zij niet begrijpen.

Afgelopen dagen was ik in Oeganda, waar ik in 2006 ook was. Twaalf jaar later zijn we met het team terug gegaan en heb ik veel jongeren gesproken die destijds in onze programma's zaten.
Ontzettend bijzonder om de kinderen van toen nu als jongvolwassenen te zien en hun verhalen te horen, hun groei te zien.

Ik sprak o.a. met Filip, die destijds gedwongen was om zijn eigen broers te vermoorden. Inmiddels studeert hij aan de universiteit voor een bachelor in de rechten. Door de inspiratie die hij van War Child kreeg kwam hij tot ontdekking dat rechten beschermd moeten worden. Hij loopt elke dag 19 kilometer heen en terug om zijn colleges te volgen. Ik vind hem hier een echte held! Terwijl ik dit zei vertelde hij dat hij de negativiteit gebruikt als energie, als batterij, als bron om het beter te doen. Hij heeft z’n leven op de rit en is ongelofelijk positief. Wij hebben hem geleerd te editen en te filmen, want zijn missie, recht zegenvieren, wil hij bereiken door in beeld te brengen waar het mis gaat. Hij heeft een conflict gefilmd wat het daglicht niet kon dragen en werd gesnapt. Hij werd beschoten maar wist ongemerkt het kaartje uit de camera te halen en gaf dat ongezien aan een War Child medewerkster. Dit dient nu als bewijs in de rechtszaak! Hij werd dus in zijn arm geschoten en moest vervolgens 6 uur lopen om bij het ziekenhuis te komen. Daar is een deel van zijn arm geamputeerd. De War Child medewerkster Jackie, die het kaartje had gekregen was ontroerd en geraakt, waarop Filip haar vroeg waarom ze huilde. "Jullie hebben me geleerd om hiermee om te gaan, niet huilen, het komt goed!" Hij troostte háár door haar eigen woorden te gebruiken. Heel bijzonder, heel inspirerend.
 

Werken met kinderen die opgroeien in oorlogsgebieden of de gevolgen daarvan met zich meedragen, is niet eenvoudig. Je begint aan het gezonde stuk van het kind te werken, je probeert ze het zelfvertrouwen weer terug te geven, contact met anderen te krijgen. Je onderzoekt wat het probleem is, hoe groot is het en hoe diep zit het. Dan probeer je verder te bouwen en een perspectief te schetsen.
In Zuid-Soedan komen de kinderen naar ons programma ‘Team Up’ toe om zelfvertrouwen te krijgen en via het programma 'Can’t Wait to Learn’ leren ze via een tablet rekenen en schrijven. De kinderen zijn erg enthousiast hierover. Deze kinderen hebben een enorme veerkracht en een wil om te leren.

En ander voorbeeld van de problematiek is de opvang in de regio, feit is dat er anderhalf miljoen vluchtelingen de grens overkomen en aan het einde van het jaar komen er nog 250.000 vluchtelingen bij waarvan vaak 80% vrouwen en kinderen. Daar moeten we iets voor doen! We hebben in 1989 afgesproken dat we de Rechten van een Kind respecteren. Dat betekent niet alleen dat kinderen rechten hebben, maar ook dat volwassenen plichten hebben dus. Wij als volwassenen hebben de plicht om die kinderen op de vangen. Kijk, 250.000 is een getal, maar als het kinderen zijn van jou en mij, met een voor- en achternaam, die ouders hebben of hebben gehad, dan realiseer je je weer dat het om mensen gaat, niet om cijfers. Dan moet je er iets mee doen. Je kunt deze kinderen toch niet daar aan de grens laten staan. Die hebben soms dagen, weken of maanden gelopen om daar te komen. Dan komen ze aan op een plek die relatief veilig is en dan wachten ze op hulp. Ze bezitten vaak alleen de kleding die ze aan hebben en dat is het. We helpen zoveel mogelijk kinderen, maar we moeten wel opschalen. De nood is hoog.
 

War Child is met mij vergroeid en ik vind het belangrijk dat War Child zich aan mij optrekt en niet andersom, ik betaal de reizen altijd zelf en ik vind dat we daar ook transparant in moeten zijn. War Child zit in mijn dna, ik wil er geen cent voor hebben en ik wil dat ze niets voor me betalen. Dus mijn reis heb ik altijd betaald en dat zal ik altijd blijven doen.
De dagen zijn zeer intensief, maar ik ben dankbaar dat ik in de gelegenheid word gesteld deze ervaringen te mogen delen en door te vertellen.
Wat een voorrecht om opnieuw de getuigenissen te kunnen optekenen na zoveel jaar…

Groetjes,

Marco


 
Reacties Reageer nu als eerste!
Reacties laden…