Mukwege krijgt Nobelprijs voor de Vrede!

Image
Datum:
Categorie:
Marco
De prestigieuze Nobelprijs voor de Vrede is onlangs toegekend aan Denis Mukwege en Nadia Murad Basee voor “hun inspanningen om het gebruik te beëindigen van seksueel geweld als wapen in oorlogen en gewapende conflicten”.
 

Ik ontmoette Dr. Mukwege, een inmiddels 62-jarige Congoleze gynaecoloog, op één van mijn War Child reizen in Congo, in 2013. Tijdens ons gesprek werd toen al heel duidelijk dat deze arts een absolute held is voor duizenden jonge meisjes, vaak nog kinderen, die slachtoffer zijn van verkrachting. Deze meisjes werden vervolgens vaak heel zwaar en bewust verminkt aan hun genitaliën, vaak met zoveel geweld dat ze verstoten worden uit het dorp. Door de verwondingen die ze hebben opgelopen zijn ze incontinent, kunnen soms geen kinderen meer krijgen of zijn om een andere redenen zo beschadigd dat ze niet meer geaccepteerd worden. Het is, gruwelijk genoeg, een strategie. 

"Verkrachting is steeds vaker een oorlogsstrategie," vertelde hij ons. "Het is geen incident, maar een bewust gekozen strategie om samenlevingen langdurig te ontwrichten." Op al mijn reizen die ik al 20 jaar maak voor War Child, is dat iets wat elke keer terugkomt. Jonge meisjes die zijn verkracht, vaak ook nog zwanger raken, mogen vaak geen onderdeel meer uit maken van hun leefgemeenschap. De kinderen die uit deze zwangerschappen worden geboren, zijn natuurlijk onschuldig aan de manier waarop hun leven is ontstaan. Ik heb in heel veel landen vele projecten van War Child mogen bezoeken waarbij zij met deze jonge moeders, vaak zelf nog kind, werken. Ik heb gezien hoe deze meisjes een gezonde en liefdevolle moeder kunnen zijn voor hun kinderen. Kindjes die van niets weten, niet weten wat er aan hun geboorte vooraf ging, maar gewoon kind willen zijn. En telkens weer, op élke reis, ben ik diep geroerd als ik deze workshops bij woon. Als ik zie hoe deze meisjes, slachtoffers van oorlogsgeweld en verstoten door hun dorp, pogingen doen om hun kinderen lief te hebben, te verzorgen en veilig op te laten groeien. Vaak ook met liefdevol succes!
 

Congo was een van de vele heftige reizen die ons ook niet in de koude kleren is gaan zitten omdat de dreiging ergens steeds voelbaar was. We reden in een konvooi naar de dorpen waar War Child werkt. We konden er maar kort zijn omdat men bang was voor aanvallen van de rebellen. We hebben kleine en korte interviews gedaan met kinderen, waarvan één jongen ons wanhopig en gefrustreerd aankeek en vertelde dat hij het gewoon niet eerlijk vond. Hij had gehoord dat er kinderen waren die nooit op de vlucht hoeven slaan en gewoon zonder oorlog leven. Waarom zij wel en hij niet? Bij elke vraag die ik wilde stellen over wie hij was en hoe zijn leven was, eindigde hij steevast met deze wanhopige vraag. Een vraag waarop ik geen antwoord had, of heb. Hoe leg je een kind uit dat zijn leven is zoals het is door de keuzes van volwassenen? Volwassenen die voor kinderen zouden moeten zorgen juist?
Ik voelde mij steeds kleiner worden. Zijn gezicht vergeet ik nooit meer. 

In het Panzi Ziekenhuis in Bukavu, verricht Denis samen met zijn team dan ook letterlijk wonderen voor deze kansloze meisjes. Door de hersteloperaties en de psychologische hulp, kunnen deze jonge vrouwen weer deel uit maken van de gemeenschap. Denis doet dat met gevaar voor eigen leven, want men vreest altijd op een aanslag op zijn leven.
Dr. Denis Mukwege wil dat de wereld ingrijpt bij het stelselmatig verkrachten van vrouwen als een oorlogsstrategie– ingrijpen zoals we dat doen bij chemische wapens.

Mukwege zegt: "De wereld moet een keiharde lijn trekken en duidelijk maken: Dit mag niet en als het tóch gebeurt grijpen we in." 

Deze Nobelprijs beloont Dr. Mukwege dan ook voor zijn tomeloze inzet tegen dit onacceptabel lijden van deze kinderen in Oost-Congo, erkent dat hij baanbrekend werk verricht en hij de wereld met zijn inspanningen een beetje mooier en menselijker maakt.
 

Marco

Reacties Reageer nu als eerste!
Reacties laden…